به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


وَمُبْدِئاً وَمُعیداً وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ

خداوند متعال  مُبدأ است. بدأ یعنی ابتدا كرد. ابتدا شد. مُبدأ است یعنی او آغاز كننده است. مُعیداً یعنی او اعاده كننده است.
اعاده یعنی بعد از اینكه ظاهرش از بین رفت ، او دوباره برمی گرداند. " وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ " و تمام كارها به او برمی گردد.
تمام كارها به او برمی گردد یعنی همه از اوست و با اوست و به سوی اوست. ترجمان این جمله در قرآن كریم این است." اِنَّالِلهِ وَ اِنَّـآ اِلَیهِ رَاجِعوُن ".
ترجمانش این است : "وَ اِلَی اللهِ تَصِیرُ الاُمُورُ" به سوی خدا برمی گردد تمام كارها. این " وَمُبْدِئاً وَمُعیداً وَ كُلُّ أَمْرٍ إِلَیْهِ یَعُودُ " اشاره به این دارد كه با این كه در آفرینش ابزارها و وسایل بسیار زیاد است ولی همه این ابزارها و وسایل تحت قهاریّت خداست و تحت حكومت و سلطنت الهی است و خدا این ها را قرار داده به عنوان ابزار و إلّا همه چیز به ذات خدا و خود خدا برمی گردد. او ابتدا كننده است و او اعاده كننده است.


یك نكته دیگر كه در این جمله هست این است كه كسانی كه معاد را(چون مُعید یعنی ایجاد كننده معاد)استبعاد می كنند و دور می پندارند باید توجه كنند.
مبدأ مهمتر است یا مُعید؟ كسی كه از ابتدا آفریده بدون سابقه مهمتر است و قدرتش بیشتر است یا كسی كه از خلق شده های سابق دوباره می خواهد برگرداند واعاده كند؟ لذا در قرآن كریم هم، هر جا كه می خواهد راجع به معاد استدلال كند،  خداوند می فرماید: « او اوّلین بار خلق كرده و دوباره برمی گرداند.»
آخر سوره ی مباركه ی «یس». آیه ی زیبایی هست كه می فرماید:
" أَوَلَیْسَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُم بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِیمُ" : "آن كسی كه ابتدا كرده بهتر می تواند كه اعاده كند و برگرداند."
یكی از استدلالات فطری و خیلی روشن قرآن كریم درباره اثبات معاد همین مسأله است كه چون خدا شروع كرده، خدا هم دوباره اعاده می كند و برمی گرداند. بسیاری از آیات قرآن دارد كه خدایی كه این ذرّات وجود شما را خلق كرده می داند كه ذرات وجود شما در خاك و در زمین كجاست.
اینها را دوباره برمی گرداند و جمع می كند و دوباره شما را برمی گرداند.

" و السّلام علیكم و رحمة الله و بركاته "