به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز



حَمیداً لَمْ یَزَلْ ، مَحْمُوداً لایَزالُ  وَ مَجیداً لایَزُولُ
 



حَمیداً لَمْ یَزَلْ ، لَمْ یَزَلْ مربوط به گذشته است، لایَزالُ مربوط به حال است، لایَزُولُ مربوط به آینده است. خیلی جالب است، خداوند متعال حمید است.
لَمْ یَزَلْ یعنی همواره ازگذشته حمید بوده. حمید یعنی چه؟ یعنی ستوده از لغت حمد است ،حمد یعنی شکر و سپاس و ستایش.
حَمیداً لَمْ یَزَلْ یعنی خدا از اول بلا اول ستوده است چه ستایش کننده ای باشد و چه نباشد.
مَحْمُوداً لایَزالُ، محمود هم همان معنی حمید را می دهد یعنی او ستایش شده و مورد حمد است لا یَزالُ یعنی همواره در گذشته بوده و الان هم محمود است یعنی مورد حمد و ستایش موجودات و غیر موجودات است و اگر هم موجودی نباشد که او را ستایش کند او ذاتا محمود است و اگر کسی هم نباشد که او را عبادت کند او ذاتا معبود است. مَحْمُوداً لایَزالُ وَ مَجیداً لایَزُولُ یعنی او همواره تا ابد بلا ابد دارای مجد و بزرگواری است.
مجد یعنی بزرگواری یعنی عظمت همراه با بخشندگی، عظمت لغات مکرر و مختلفی دارد برای بزرگی ،عظمت به کار می برند، کبریائیت به کار می برند، مجد هم به کار می برند اما مجید یعنی بخشنده بزرگوار اصلا بزرگواری درجایی معنامی دهد که در آن انفاق وسخاوت باشد، و مَجیداً لایَزُولُ یعنی تا ابد بلا ابد هم او مجید و ستوده و بزرگوار است در فرهنگ دین برای خاطر این که از بی نهایت گذشته تا بی نهایت آینده را تعریف کنند با واژه لَمْ یَزَلْ و لایَزالُ و لایَزُولُ تعریف
می کنند.
این واژه های ادبیات عرب است برای این که بگویند از اول بلا اول تا آخر بلا آخر همانطور که در خود قرآن کریم هم داریم (هو الاول و الاخر و الظاهر و الباطن ) وقتی می گویند هو الاول و الاخر، اول به این معنی نیست که ابتدا دارد ویک نقطه ای هست که نقطه ابتداست هو الاول یعنی قبل از او اولی نیست و هو الاخر یعنی بعد از او آخری نیست.