به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز



علّامه عبدالحسين اميني - رحمه الله - در سال1281هجري شمسي در خانواده اي عجين با عشق به اهل بيت عليهم السّلام درشهر تبريز ديده به جهان گشود.
پدر بزرگوار علّامه اميني، شيخ احمد اميني، وي را عبدالحسين ناميد تا وي را در قالب اين نام نکو، عبدِ امام حسين عليه السّلام پرورش دهد و البته نهايت کوشش خود را براي رسيدن به این هدف به کار برد و انصافاً هم به موفقيت دست يافت. تا بدان جا که وي به حق و به اعتراف همگان يکي از بزرگان و مفاخر علماي اماميّه در قرن سيزدهم وچهاردهم مي باشد و حتي در بين بزرگان از اهل سنّت که هم عصر با وي بودند، داراي مقامي ارزشمند و قابل توجه بود و هست.
در همان دوران کودکي ويژگي هاي منحصر به فرد عبد الحسين، وي را از ساير هم سالانش تميز داده بود. خصلت هايي از قبيل چراهايي بي حد و حصر، روحيه ي جستجوگري، حافظه ي خيلي قوي و درک سريع مطالب، نظر هر آموزگاري را به خود جلب مي کرد.
ايشان که از خردسالي زمينه ي رشد و تعالي داشت، ادبيات فارسي، عربي، منطق و تا حدودي از علم فقه و اصول را از پدر خويش در اوان جواني فرا گرفت.
پس از آن در مدرسه ي طالبيّه (که از مهم ترين مراکز علمي در تبريز بود) به تحصيل در مقدمات علوم ديني پرداخت، سطوح فقه و اصول را در همين مدرسه به پايان برد. علّامه براي ادامه ي تحصيلات خود در سن 16 سالگي به نجف اشرف سفر کرد تا در محضر اساتيدي چون: سيد محمد حسيني فيروزآبادي، سيد ابوتراب خوانساري، ميرزا علي ايرواني، ابوالحسن مشکيني به کسب معارف دين بپردازد.


مرحوم اميني به تبريز برگشت. هر چند اين اقامت کوتاه بود ولي تفسير سوره ي حمد را در آن به پايان رساند و به نجف بازگشت و تمام همّت خود را به فراگرفتن علوم حديث گماشت؛ تا آنجا که از بزرگاني نظير: سيد علي شيرازي، ميرزاي نائيني، محمد حسين اصفهاني(علّامه کمپاني)، شيخ عبدالکريم حائري يزدي، سيد ابوالحسن موسوي اصفهاني و شيخ محمد حسين آل کاشف الغطاء به وي اجازه ي اجتهاد دادند.
اشتياق فراوان علّامه در بدست آوردن علم، شگفت انگيز است؛ به نحوي که وي بيشتر کتب کتابخانه هاي علمي نجف و نيز آثار بزرگان انديشه و علوم شريعت را مطالعه کرد. علاقه به دريافت مباحث علمي، باعث شد تا وي براي بدست آوردن آن ها، به کربلا، کاظمين، بغداد، سامرّاء، ايران و حتي هند و سوريه و ترکيه سفر کند. در سن 60 سالگي به هندوستان رفت تا از آثار اسلامي مکتوب در کتابخانه ها ي آنجا، کمال استفاده را ببرد.
در مدت چهار ماه اقامت در شبه قاره هند، پيوسته در کتابخانه حضور داشت و تا آخرين لحظات زمانِ کاري آن ها، در آن جا بود و حتّي در مراجعت به منزل هم به مطالعه مي پرداخت. علّامه اميني، حرص عجيبي بر دست گيري از ضعيفان در علوم دين داشت، به حدّي که علي رغم توصيه ي اکيد پزشکان بر تَرک تدريس توسط ايشان، در هند، با وجود وقت کم هم بنا بر مسئوليت ديني عظيمي که بر دوش خويش حس مي کرد، از برگزاري مبنر خطابه و وعظ و ارشاد و توجيه مسلمانان دريغ نمي ورزيد و همه را به تمسّک به قرآن و فرمايشات معصومين عيلهم السّلام فرا مي خواند.