به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


راهنمايي به سوي يار ...

وظيفه اي که خداوند متعال بر دوش بشر نهاده است، بندگي است. يعني صِرف اين که ربُّ الأرباب امري نمايد، بر بنده واجب است بي چون و چرا به انجام آن اهتمام ورزد که معناي بندگي هم همين است. اما اگر انسان براي انجام وظيفه ي خود دليلي در حد فهم خود هم بيابد، با اشتياق بيشتري به عبادت مي پردازد.
در بعضي از موارد عقل انسان به علت تشريع و قانون گذاري عملي پي مي برد. گاهي اوقات معصومين صلوات الله عليهم اجمعين حمکت انجام بعضي عبادات را فرموده اند و در خيلي از موارد هم خداوند حکيم براي انجام اعمال دليلي بيان نفرموده تا ميزان تبعيّت و بندگي بندگان را بسنجد.
يکي از اعمالي که در دوران غيبت تأکيد فراواني بر انجام آن شده است، دعاي بر فرج حضرت حجة ابن الحسن العسکري عجّل الله تعالي فرجه الشّريف است. خودِ حضرت در نامه اي به شيخ مفيد فرموده اند: «وَ أکثِروا الدُّعاءَ بِتَعجيلِ الفَرَجَ فَإنَّ ذلِکَ فَرَجُکُم»
و در روايات بسيار ديگري جديت در اين عمل توصيه و دستور داده شده است.
همين تأکيدات کافي است که بي آنکه دليل انجام کار را بدانيم، بنا بر رسم بندگي عمل را انجام دهيم. هر چند که در بعضي موارد دلايلي بر وجوب دعا کردن بر فرج و نتايج انجام آن بيان شده است. يکي از کتبي که به صورت تخصصي بر موضوعات مرتبط با دعاي بر فرج متمرکز است، کتاب شريف "مِکيالُ المَکارِمَ في فَوائِدِ الدُّعاءِ لِلقائِمِ عجّل الله تعالي فرجه الشّريف» است.

 


مرحوم "ميرزا محمّد تقي موسوي اصفهاني" (1348-1301 ه ق) رضوان الله تعالي عليه نويسنده ي کتاب، انگيزه و علت نگارش کتاب را در مقدمه چنين بيان مي کند: «به فکر افتادم کتاب جداگانه اي در اين باره بنگارم که آن فوايد را در بر گيرد و به سبک جالبي آن را به رشته ي تحرير درآورم.
ولي حوادث زمان و رويدادهاي دوران و ناراحتي هاي پي در پي، مانع از انجام اين کار مي شد.
تا اين که کسي را در خواب ديدم که با قلم و سخن نتوان او را توصيف نمود، يعني مولا و حبيب دلِ شکسته ام و امامي که در انتظارش هستيم.
او را در خواب ديدم که با بياني روح انگيز چنين فرمود: «اين کتاب را بنويس و عربي هم بنويس و نام او را بگذار: مِکيالُ المَکارِمَ في فَوائِدِ الدُّعاءِ لِلقائِمِ.»
همچون تشنه اي از خواب بيدار و در پي اطاعت امرش شدم، ولي توفيق ياري ام نکرد، تا اين که در سال گذشته (۱۳۳۰ ه ق) به مکّه ي معظّمه سفر کردم، و چون آنجا را وبا گرفت، با خداوند عزّوجلّ عهد بستم که هرگاه مرا از مهلکه نجات دهد و بازگشتم را به سوي وطن آسان گرداند، تأليف اين کتاب را شروع نمايم. پس خداوند بر من منّت نهاد و مرا به سلامت به وطن بازگرداند. همچنان که هميشه مواهب و الطافش شامل حال من بوده است. پس به تأليف اقدام نمودم.»
مرحوم ميرزا تقي در اين اثر ارزشمند که در سال هاي اخير به فارسي هم ترجمه شده است، ابتدا به صورت عقلي و نقلي به لزوم شناخت امام مي پردازد.
در بخش دوم به اثبات وجود و امامت حضرت صاحب الزّمان عجّل الله تعالي فرجه الشّريف همت گمارده.
در فصل سوم کتاب بخشي از حقوق و مرحمت هايي که آن حضرت نسبت به ما دارند را بررسي نموده است.
سپس در قسمت چهارم ويژگي ها و جهاتي که در ذات پاک امام زمان عجّل الله تعالي فرجه الشّريف است را به بحث نشسته است.
در بخش پنجم نتايج دعاي بر فرج را مورد اشاره قرار داده است. فصل ششم کتاب به اوقات و حالات تأکيد شده براي دعا اختصاص دارد.
در بخش هفتم چگونگي دعاي براي تعجيل فرج صاحب الزّمان عجّل الله تعالي فرجه الشّريف قابل مطالعه است و در نهايت در قسمت هشتم کتاب، تکاليف بندگان نسبت به امام عصر عجّل الله تعالي فرجه الشّريف در اختيار خوانندگان قرار گرفته است.