به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز


خورشید دانش

داغ صادق شرر سینه ام افروخته کرد جگری سوخته یاد از جگری سوخته کرد
چارمین قبله ی عشق است به دامان بقیع رونق دیگر از او یافت،گلستان بقیع
سید رضا موید

مدینه را جهل مردم تاریک کرده بود. حکومت ستمکار عباسی بر مردمان فرمان می راندند.شهر پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله وسلّم، در انواع امواج کفر آمیز وشبهه های گمراه کننده و انحرافات، غرق شده بود که ششمین خورشید ولایت، آسمان تاریک اذهان فریب خورده را روشن ساخت.
امام جعفر صادق علیه السّلام، با چشمه های بی کران دانش و حکمت، مدینه را سیراب کردند.
حضرت درهایی از دانش را گشودند که پیش از ایشان بسته بودند و جهان از دانش بی پایان ایشان سرشار گشت.
انحرافات آن زمان بیشتر معلول دسیسه های حکومت عباسیان و ترجمه های گاهي غلط کتاب های یونانی، فارسی و هندی بود .
این انحرافات، فرقه هایی چون غُلّات، زندیقان و جاعلان را به وجود آورده بود . حضرت، با علم بی پایان خود، در برابر همه ی گمراهی ها ایستادگی کردند، با همه به بحث و مباحثه نشستند . ایشان با مناظره های تاریخی خویش خطر افکار آن ها را برای ملت اسلام افشا نمودند.(1)
هرروز مردم از سرزمین های دور برای زیارتش به مدینه می آمدند تا روح خسته و عطش زده ی خویش را در کنار این دریای بی کران علم سیراب کنند.
او که کلامش عطر آسمانی و جاذبه ی بهشتی داشت وسیمایش چون سیمای جدّش، رسول بزرگوار اسلام صلّی الله علیه و آله وسلّم بود.
این گونه بود که عطر رسول خدا صلّی الله علیه و آله وسلّم بار دیگر فضای شهر مدینه را پر کرد و از آن جا، جهان را بر سر ذوق آورد.
امام جعفر صادق علیه السّلام و خدماتی که آن حضرت به مذهب شیعه کردند، باعث شد که این مذهب به نام «مذهب جعفری» خوانده شود و فقه شیعه، عمدتاً بر روایات به جای مانده از ایشان مبتنی است. (2)
منصور، خلیفه ی ستمکار عباسی، همچون گذشتگانش محبوبیّت امام را تاب نیاورد. سال های آخر عمر پر برکتشان به سختی گذشت و سرانجام، دانه های نجابت ودانایی امام به انگور زهرآلود منصور عباسی آغشته شد. سیاه رویان عباسی با عزادای بر آن حضرت، سعی در پنهان کردن جنایات خویش نمودند؛ غافل از آن که مردم نیک می دانستند که بنی عباس درس مسموم کردن امامان معصوم علیهم السّلام را از امویان خوب آموخته اند.
مدینه، همچنان مظلوم بود در غم از دست دادن آن بزرگوار و بقیع، مظلوم تر از رنج نانوشته ی شیعیان و شرمسار از آن که از چهارمین میهمان بزرگوارش جز با سنگ و خاک پذیرایی نتواند کرد.
این بار آسمان مدینه، تر شد از اشک های غربت عاشقان امام و دنیای علم و دانش، یتیم شد در غم از دست دادن جعفر بن محمّدٍ الصّادق علیه السّلام.

 

منابع:

(1)فضایل وسیره ی چهارده معصوم نوشته ی حسن زاده ی آملی
(2)مغز متفکر جهان شیعه- صفحه ی 378- مرکز مطالعات اسلامی استراسبورگ