به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز

كَريمٌ حَليمٌ ذُوأَناتٍ

پيغمبر اكرم صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ در ابتدا و شروع خطبه ی غدير،  در 18 ذي الحجه سال ده هجري در غديرخم ، اولين جملاتي كه شروع كردند حمد و ثنای الهی بود به رسم و به ادب عبوديت. چون ادب عبوديت اين است كه انسان در شروع سخن، عبوديت خودش را ابراز بكند و ثنای ربوبيت خدای متعالش را داشته باشد. در آنجا، جزء صفاتي كه براي خدا به كار برده،" كَريمٌ حَليمٌ ذُوأَناتٍ" است "كَريم" يعني بزرگوار بخشنده.
بخشنده اي كه بخشندگي اش با كرامت و بزرگواري است. ممكن است كه من به يك نفر يك چاي بدهم و بگويم چاي را بردار بخور.
ممكن است دو دستي چاي را بياورم، خودم هم بنشينم و تعارف بكنم بگويم بفرماييد و نوش جان بفرماييد. اين نحوه ارائه و بخشندگي را ميگويند با كرامت، هديه با كرامت. خداوند متعال در بخشندگي خودش و «ذُوالفَضلِ العَظِيمِ» بودن خودش، كريم است.
كريم است يعني هم با بزرگواري برخورد مي كند، هم بخشندگي دارد. مثلاً یکی از جاهايي كه در قرآن منت گذاشته راجع به ارسال رُسُل است:
" لَقَد مَنَّ اللهُ عَلَی المُؤمِنِينَ اِذ بَعَثَ فِيهِم رَسُولاً مِّن أَنفُسِهِم ".
"خداوند منّت گذاشته بر مؤمنين كه از جنس خودشان، پيغمبرصَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ برايشان فرستاده است."
يكي از اسمهاي خدا، و صفات خدا« كَريم» است. خداوند بخشندگي هايش با كرامت است.
اين 3  صفت، "كَريمٌ حَليمٌ، ذُوأَناتٍ"، كه "ذُوأَناتٍ" تفسير دوباره "حَليمٌ" است، از صفاتي است كه براي بشر قابل تبعيت و تقليد و مشاركت است.
يعني ميتواند در صفت كرامت، حلم و ذوأنات بودن از خدا تبعيت كند و سعی نماید که تا حد امکان اين صفات را در خودش پياده كند.
اين كه اخلاق را تعريف ميكنند به تخلق به اخلاق الله ، معنايش همين است. البته معناي كرامت به نحو كامل در خدا چيست؟ ما نميدانيم. چون صفت خداست.
حلم خدا چيست؟ كيفيت و ماهيت اش را نميدانيم و همینطور ذوأنات بودنش. اما يك تصوري از آن داريم كه در وجود خودمان ميتوانيم پياده كنيم. حليم يعني بردبار. حليم را كه ميگويند حليم به خاطر اين است كه نرم است و تناول و خوردنش راحت است. از حلم مي آيد.
حلم يعني بردباري. مقدمه بردباري، علم است. آن وقت كه شما ميفهميد كه من چقدر آدم بدي هستم و در عين حال بردباري نشان ميدهيد، ميشويد حليم.
پس حلم بعد از علم است. خدا با اينكه "عالِمَ السِّرِّ وَ الخَفِيَّاتِ" است، اما حَليم است.
"ذُوأناتٍ" يعني چه؟ يعني صاحب لحظه ها. لحظه ها را به انسانهاي مختار خدا فرجه ميدهد كه شايد از كار بد پشيمان بشوند و برگردند پس:
" كَريمٌ حَليمٌ ذُوأَناتٍ "

"والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته"