به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


قَدْ وَسِعَ كُلَّ شَیءٍ رَحْمَتُهُ وَ مَنَّ عَلَيْهِمْ بِنِعْمَتِهِ.


رحمت خدا وسعت يافته و فرا گرفته "كُلَّ شَیءٍ" را. شما اين جور تصور كنيد البته به غلط. در مورد خدا، تصوراتي كه ما داريم اين جور است.
تصور مي كنيم و يك معنا از آن مي فهميم، بعد يك خط قرمز روي آن مي كشيم كه اين غلط است.
يعني آن ملاك و برند« لَيسَ كَمِثلِهِ شَیءٌ» را در مورد خدا اول يك تصور  مي كنيم بعد «لَيسَ كَمِثلِهِ شَیءٌ" را بر آن حاكم مي كنيم بعد آن را خط ميزنيم.
" قَدْ وَسِعَ كُلَّ شَیءٍ رَحْمَتُهُ" يعني رحمت خدا "كُلَّ شَیءٍ" را فرا مي گيرد.
«كُلَّ شَیءٍ» يعني غير بزرگي خدا به اندازه كُلَّ شَیءٍ هيچ چيز بزرگ نيست. كُلَّ شَیءٍ خيلي بزرگ است. غير از خدا.
چون در جهان يا خداست يا غير خداست. غير خدا مي شود كُلَّ شَیءٍ .
كُلَّ شَیءٍ يعني از نوترون تا كهكشان از خلأ تا ملأ. از ثرا تا ثريا. يعني از خاك تا كرات آسماني. رحمت خدا فراگير است و احاطه دارد بر كُلَّ شَیءٍ.
اگر رحمت خدا را نور بدانيم، نور خدا، نور رحمت خدا بر كُلَّ شَیءٍ مي تابد. و اين تأييدش در آيه كريمه قرآن هست:
"اَلرَّحمَنُ عَلَی العَرشِ استَوَی"
چون اين رحمتي كه به كُلَّ شَیءٍ ميرسد، رحمت رحمانيّة است. چون رحمت رحيميّة به بعضي از موجودات ميرسد. اما رحمت رحمانيّة به كُلَّ شَیءٍ ميرسد.
پس در اين جمله اين جور مي گوييم. حتما احاطه پيدا كرده كُلَّ شَیءٍ را رحمت خدا.
آن وقت در قرآن هست كه:
"اَلرَّحمَنُ عَلَی العَرشِ استَوَی" يا "ثُمَّ استَوَی عَلَي العَرشِ". خدا با صفت رحمانيت و ربوبيت كُلَّ شَیءٍ را اداره مي كند.
پس شما يك كرم خاكي كه مي بينيد، تا بزرگترين كهكشانها با رحمت خدا اداره مي شوند. آن وقت يكي از زير مجموعه هاي رحمت خدا «رازقيّت» خداست.
يكي «مُحيِی» بودن خداست. يكي «مُمِيت» بودن خداست كه تمام اينها را مي گيرد. اما آن چه كه تمام اينها را مي گيرد چيست؟ رحمت است.
لذا كُلَّ شَیءٍ را رحمت خدا فرا مي گيرد:  " قَدْ وَسِعَ كُلَّ شَی‏ءٍ رَحْمَتُهُ"

"والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته"