به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز
 

«از میان تاریکی»

آن شب سکوت خلوت غار حرا شکست                          با آن شکست، قامت لات وعزا شکست
آمد به گوش ختم رسولان ندا ،بخوان                              مهر سکوت لعل بشر زان ندا شکست
                                                                                                                            ژولیده ی نیشابوری

جهان پرشده بود از قساوت وشرارت، دنیا عادت کرده بود به بدی و بدکرداری. یاد خدا در میان مردم فراموش شده بود و شیطان بر قلب ها فرمان می راند.
هرگاه کورسوی ایمانی در دل صخره ای به چشم می خورد، تند بادهای جهل مردمان خاموشش می کرد.
قریب هفتصد سال از ظهور عیسی بن مریم علی نبینا و آله و علیه السلام و پیامبران پیشین سپری شده بود و ملت ها در خواب عمیقی فرو رفته بودند ، فتنه و فساد ، جهان را از کران تا کران فرا گرفته بود و اعمال زشت و پلید رواج محسوسی داشت.
آتش جنگ همه جا شعله ور بود و دنیا چهره ای بی فروغ و پر از مکر و فریب به خود گرفته بود. برگ های درخت زندگی زرد و پژمرده گشته و از میوه ی آن خبری نبود. آب حیات فرو خشکیده و نشانه های هدایت سرنگون گشته بود.(1)
آن روز خداوند تصمیم گرفت دینش را احیاء کند و بدین سان در روز 27 رجب با اعلام رسالت به حضرت محمد مصطفی  صلی الله علیه و آله وسلم دستور خروج انسان از ظلمت و حرکت به سوی نور را صادر کرد.
و این گونه شد که آوای فرشته ای الهی خلوت کوچک حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم در حرا را جهانی کرد.
او با دلهره ای شیرین  اظهار عجز در خواندن نمود و خداوند با این کلام الهی او را به مقامی رساند که باعث فخر بشریت شد.
-«بخوان به نام پروردگارت که بیافرید، آدمی را از لخته خونی آفرید، بخوان و پروردگار تو ارجمندترین است، هم او که با قلم آموخت و به آدمی آن چه را که
نمی دانست بیاموخت.....»
و حضرت محمدصلی الله علیه و آله وسلم در حالی که در زیر بار سنگین رسالت بر خود می لرزید، چون خورشید از کوه پایین آمد و در راستای رسالت خویش با تاریکی های جهل بشری جنگید.
آری از آن روزها، سال ها می گذرد ولی جهل آدمی را پایانی نیست. جهان همچنان روشن از نور آفتاب حضرت محمدصلی الله علیه و آله وسلم خود نمایی
می کند. گاه که سایه ی ظلم و جور بر آسمان جهانمان سایه می افکند و آن گاه که می لرزد دلمان از ترس چیره شدن پلیدی و تباهی بر روشنایی و گاه که جهل و شرارت چهره ی دنیایمان را زشت می کند، امید به بازگشت دوباره ی نور ایمان این بار با ظهور فرزند بر حق حضرت محمد  صلی الله علیه و آله وسلم دل هایمان را جلا می دهد.
اللهم عجل فرجه واجعلنا من انصاره واعوانه

 

منابع:

(1)نهج البلاغه- امام علی (ع)-خطبه 89
(2) سوره ی علق- آیات1-4