به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


اي يكه تاز عرصه‌ي عشق و وفا، حسين                                               باشد رَهين خون تو، دين خدا حسين
پا هر كجا نهي مَلك آيد ز پي، مگر                                               خاك رهت به ديده كند توتيا حسين
بيگانه كردي‌اش ز جهان و جهانيان                                     هر دل كه گشت، با تو دَمي آشنا حسين
الحق رواست فخر فروشد، به خسروان                                                هر كس بر آستان تو گردد گدا، حسين
عشقت عجين شده است در آب و گل وجود                                   بر لوح سينه‌ها شده منقوش، «يا حسين»
گر جلوه‌اي به محفل بي روح ما كني                                 جان مي‌دهيم در عوضِ رو نما حسين
جاويد باد ياد تو در دل كه جز تو نيست                                 فرمانرواي مملكت قلبها حسين


بهترین ستایشگر


از مهین بانوی ایران سر زد از خاک عرب                   آفتابی کز جمالش شد عیان آیات رب
حجت حق رحمت مطلق،علی بن حسین                        دره التاج شرف، ماه عجم،شاه عرب


«در روز رستاخیز ندا دهنده ای ندا می دهد: کجاست زین العابدین، زینت پرستشگران؟ در آن هنگام، فرزندم علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام  را می بینم که صف ها را می شکافد و پیش می رود» رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم (1)
علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام در روز پنجم شعبان جهان را با نور حضورشان روشن نمودند.
او که بر پیشانی بلندش مهربندگی حق نقش بسته بود و نشانی از والاترین ارزش های انسانی، زینت بندگان و پیام آور کربلا بود.
جهان شاد از داشتن انسانی که «فرزند مکه و منا، زاده ی زمزم وصفا بود. فرزند محمد مصطفی صلی الله علیه و آله وسلم، فرزند علی مرتضی علیه السلام، فرزند فاطمه ی زهرا سلام الله علیها و فرزند کسی که با قاسطین و ناصبین مبارزه کرد »(2)
ابر مردی که شاهد سخت ترین حوادث تاریخ بود، اما چون کوه در برابر آن مصیبت ها ایستاد و سر خم نکرد.
«مشعلدار مجاهدان و مایه ی زینت عابدان و پرورش یافته ی مکتب رب العالمین.»(2)
او که مادرش بزرگ زنی از تبار ایران زمین و شاهزاده ای ایرانی بود. مادرش شهربانو که به وساطت امیر المومنین علی علیه السلام آزاد شده بود، بعد از گرویدن به اسلام، چنان محبوبیتی نزد خداوند به دست آورد، که این نعمت به او ارزانی شد تا مادر نه نفر از ائمه طاهرین علیهم السلام باشد.
امام سجاد علیه السلام در عبادت و بندگی و دستگیری از نیازمندان شبیه ترین به جدش علی بن ابی طالب علیه السلام بود.
ایشان هدایت گری های خویش را در عصر خفقان و سیاهی در قالب دعا و مناجات با خدا ارزانی می داشت.
«او که قران را لباس زیرین و دعا را لباس رویین خود قرار داده بود.»(3)
در آن روز های سخت و فضای پر التهاب که حکومت اموی برای امام به وجود آورده بودند، در منزل خویش مدرسه ای بنا کرده بودند که به دور از چشم ستمکاران هر سال بیش از بیست شاگرد تربیت می نمودند. امام سجاد علیه السلام برده ها و بندگانی را که از هر سو به مدینه می آوردند خریداری می کردند و در طول یک سال ایشان را پرورش می دادند و سپس در عید فطر آن ها را آزاد می نمودند.
چنان که در کوتاه زمانی شهر مدینه مملو شده بود از گروهی عظیم از بندگان آزاد شده.
به راستی که آموختن در مکتب او پایانی ندارد. بیایید با او هم آوا شویم، در فرازی از یادگار با ارزشش صحیفه ی سجادیه:
«خداوندا: مرا از کسانی قرار بده که در رفاه و آسایش، تو را با کمال و اخلاص هم چون دعای مخلصان پریشان می خوانند.»(4)


 

منابع:

پی نوشت:
(1)بحار الانوار
(2)امام سجاد علیه السلام در سخنرانی شام
(3)نهج البلاغه حکمت 104
(4)صحیفه سجادیه دعای 22