ثُمَّ قال : « أيُّها النَّاسُ ، مَنْ اَوْلی‏ بِكُمْ مِنْ أنْفُسِكُمْ ؟ قالوا : اَللَّهُ و رَسُولُهُ . فَقالَ: اَلا مَن كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ،»


«سپس فرمود : مردمان کیست سزاوارتر از شمایان به شما؟ گفتند : خدا و رسول او. آن گاه فرمودند : آن که من سرپرست اویم ، پس این علی سرپرست اوست .»
اهل تسنن می گویند ( مَولا ) در این جا به معنای دوست است ؛ ولی این جمله ای که اوّل فرمودند ، قرینه ی قطعی است برای این که منظور از مولا ، أولی است ؛ چراکه می فرمایند : « مَنْ أوْلی‏ بِكُمْ مِنْ أنْفُسِكُمْ ؟ »: چه کسی به شما از خودتان نزدیکتراست ؟ بعد حضرت می فرمایند :
« من كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَوْلاهُ » این جمله ، قرینه ای است بر این که این ( مَولا ) در این جا به معنای ( أولی ) است .
آگاه باشید ! کسی که من اولی به تصرّف هستم و نزدیکتر هستم به او از خود او ، پس این علی مولای اوست و اولی به تصرّف است .


والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاتُه