« ألا ! إنَّهُ الْمُفَوَّضُ إلَيْهِ . »

بیدار باشید ! هموست که ( اختیار امور جهانیان و آیین آنان ) به او واگذار شده .
تفویض نه به معنای تفویض اصطلاحی است ؛ بلکه معنای تفویض این است که کسی کاری را به کسی واگذار کند . ( واگذار کننده ، سلب اختیار کند ؛ و واگذار شده ، اختیار داشته باشد ) .
در فرقه های اسلامی ، یک عده ای جبری و یک عده ای تفویضی هستند ؛ امّا تفویضی که در این جا به کاربرده شده ، همان تفویضی است که در یک بابی از کتاب شریف کافی مرحوم کلینی آورده شده مانند : ( باب معرفت ائمّه و تفویض إلَیهِم ) یعنی انسان وقتی کار را به آن ها واگذار کند ، از خودش سلب اختیار نمی شود . یک باب دیگر هم دارد که خداوند متعال کارها را به آن ها تفویض کرده که بازهم در این جا تفویض به معنای سلب اختیار از خدا نیست ؛ چون املکیّت و سلطنت خداوند متعال در تمام لحظات و آنات ، در تمام قدرت ها و علم ها و هستی وجود دارد .
« ألا إنَّهُ الْمُفَوَّضُ إلَيْهِ » یعنی خداوند متعال به املکیّت خودش کارها را به او واگذار کرده . او چون مرد وحی است ، دریای وحی را در اختیار او واگذاشته . هراندازه خودش صلاح بداند پیمانه بردارد و کجا حکم را بگوید ، کجا حکم را نگوید ، کجا کمش را بگوید ، کجا افراد را قدرت بدهد ، کجا قدرت ندهد و ... این تفویض ها به امام زمان علیه السّلام شده ؛ زیرا حکومت جهانی عدل و توحیدی که به حضرت واگذار شده ، ایشان موعود تمام ملل و ادیان هستند و باید دست ایشان باز باشد . و مقام عصمتش از این که اشتباه کنند او را نگه می دارد .
خصوصیت دیگر امام زمان علیه السّلام « مَنصورٌ بِالرُّعبِ » و « مُؤَیِّدٌ بِالنَّصرِ » بودن ایشان است . با یاری خدا تأیید ، و با رُعب یاری شده اند .
با این ویژگی هایی که برای امام زمان علیه السّلام وجود دارد ، خدا به ایشان امر را تفویض کرده . در دین ، در کار دنیا ، در کار حکومت ، در کار بیان احکام ، در کار اعماق تفسیر و هر چه که در دستشان هست ، کار به او تفویض شده .
بنابراین تفویض یعنی خدا اختیار بسیاری را به او داده است ؛ نه به این معنا که از خدا سلب اختیار شده باشد .


والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاتُه