به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز

مباهات خداوند


مرحوم شهید مطهری جمله ای در حماسه ی عاشورا دارد : «جالب است که گاهی مردم در روضه ی امام حسین علیه السلام کاری می کنند که دردشان بیاید و گریه کنند . این مسئله در فرهنگ های دیگر نیست و تنها در تشیع هست. مجلس تشکیل می دهند ، روضه خوان دعوت می کنند ، غذا درست می کنند ، پول خرج می کنند و به روضه خوان می گویند : بیا مصیبت بخوان که من دلم بسوزد و ناراحت شوم و گریه کنم . چرا که خداوند عزوجل این را دوست دارد . ما احتیاج به گریه بر امام حسین علیه السلام داریم . این مصیبت خواندن را ائمه دستور داده اند و خود نیز عمل کرده اند. امام رضا علیه السلام هم مجلس روضه داشتند و به دعبل خزاعی پول زیادی می دادند که روضه بخواند تا آن ها دلشان بسوزد و گریه کنند.»


این روش ائمه ی ما بوده است . اما عده ای دانسته و ندانسته می خواهند بساط امام حسین علیه السلام را برچینند. خداوند متعال گاهی مومنان را گرفتار می کند تا آن ها مناجات کنند و خدایشان را بیشتر بخوانند. آن گاه خداوند عزوجل ندا می دهد:
« ای بنده ی من ، خواسته ی تو را اجابت می کنم . از من بخواه و درخواست کن . به تو عطا می کنم. به من تکیه کن و من به تنهایی تو را کفایت می کنم.»
خداوند در برابر فرشتگانش به این مباهات نموده و می فرمایند:« ببینید بندگان من را . در دل این شب تاریک با من خلوت کرده و به درگاه من آمده و با من دیدار کرده است . در حالی که بیهوده گرایان به لهو لعب پرداخته اند و غافلان در خواب فرو رفته اند. ای فرشتگان شاهد باشید این بنده ای را که در دل تاریک شب به سراغ من آمده آمرزیدم و او را بخشیدم.»