به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز

دعای یستشیر


حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِیلُ. خدا ما را بس است، و چه نیکو وکیلی است.
دعای یستشیر از دعاهای زیبایی است که در کتاب‌های متعدد آورده شده است و بر خواندن آن سفارش بسیار شده است.
سید بن طاووس در کتاب مهج الدعوات این دعا را با واسطه از امیرالمومنین علیه السلام و رسول الله صلی الله علیه و آله نقل کرده است و در همین کتاب آورده که امیرالمومنین در مورد این دعا فرموده اند: «حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله این دعا را به من تعلیم داد و امر فرمود آن را در هر حال و براى هر سختى و آسانى بخوانم و نیز آن را به جانشین خود تعلیم دهم و خواندن این دعا را ترک نگویم تا حق تعالى را ملاقات کنم و نیز فرمود: یا على این دعا را هر صبح و هر شام بخوان زیرا که گنجى از گنجهاى عرش الهى است.»
در کتاب سید طاووس نامی برای این دعا ذکر نشده است ولی محدث قمی در مفاتیح الجنان از این دعا با نام دعای یستشیر نام برده‌اند. نام این دعا از عبارت «وَلا خَلْقٍ مِنْ عِبادِهِ یسْتَشیرُ» گرفته شده است. در برخی از کتب دعا این دعا را دعایی که امیرالمومنین به سلمان فارسی آموختند نام داده‌اند. دعای یستشیر در کتاب ابن طاووس با تعبیر «اَلْحَمْدُ للَّهِ‏ الَذى‏ لا اِلهَ ‏اِلاَّ هُوَ الْمَلِک الْحَقُّ الْمُبینُ» شروع شده، اما در نسخه کتاب کفعمی، جمله آغازین آن با اندکی تغییر، «اَلْحَمْدُ للَّهِ‏ الَذى‏ لا اِلهَ ‏اِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیّوم الدّائمُ الْمَلِک الْحَقُّ الْمُبینُ» آمده است. محتوای کلی دعا بیان صفات خداوند و حمد و ستایش الهی می‌باشد.


«كُنْتَ إِذْ لَمْ تَكُنْ سَمَاءٌ مَبْنِیةٌ، وَ لا أَرْضٌ مَدْحِیةٌ، وَ لا شَمْسٌ مُضِیئَةٌ، وَ لا لَیلٌ مُظْلِمٌ، وَ لا نَهَارٌ مُضِی ءٌ، وَ لا بَحْرٌ لُجِّی، وَ لا جَبَلٌ رَاسٍ، وَ لا نَجْمٌ سَارٍ، وَ لا قَمَرٌ مُنِیرٌ، وَ لا رِیحٌ تَهُبُّ، وَ لا سَحَابٌ یسْكُبُ، وَ لا بَرْقٌ یلْمَعُ، وَ لا رَعْدٌ یسَبِّحُ، وَ لا رُوحٌ تَتَنَفَّسُ [تَنَفَّسَ]‌، وَ لا طَائِرٌ یطِیرُ، وَ لا نَارٌ تَتَوَقَّدُ، وَ لا مَاءٌ یطَّرِدُ، كُنْتَ قَبْلَ كُلِّ شَی ءٍ، وَ كَوَّنْتَ كُلَّ شَی ءٍ، وَ قَدَرْتَ عَلَى كُلِّ شَی ءٍ، وَ ابْتَدَعْتَ كُلَّ شَی ءٍ، وَ أَغْنَیتَ وَ أَفْقَرْتَ، وَ أَمَتَّ وَ أَحْییتَ، وَ أَضْحَكْتَ وَ أَبْكَیتَ‌، تو بودی آنگاه که نه آسمانی بنا شده بود، و نه زمینی گسترانیده، و نه خورشیدی تابان، و نه شبی تاریک، و نه روزی فروزان، و نه دریایی خروشان، و نه کوهی استوار، و نه ستاره ای روان، و نه ماهی تابنده، و نه بادی وزان، و نه ابری پر باران، و نه برقی درخشان، و نه صاعقه ای تسبیح گویان، و نه روحی دم زنان، و نه پرنده ای پران، و نه آتشی فروزان، و نه آبی روان، پیش از هر چیز بودی، و همه چیز را پدید آوردی، و بر هر چیز توانا بودی، و همه چیز را نو آفریدی، و توانگر نمودی، و ناتوان ساختی، و میراندی، و زنده نمودی، و خنداندی، و گریاندی.» از برکات و ثواب‌های این دعا بسیار گفته اند برخی از ان‌هاعبارتند از: « بارش خیر برکت الهی، روا شدن حاجت خیر، تنگی سینه‌، رهایی از فشار قبر، قبول توبه و اصلاح امور.»
«حَاضِرُ كُلِّ مَلَإٍ، وَ شَاهِدُ كُلِّ نَجْوَى، مُنْتَهَى كُلِّ حَاجَةٍ، مُفَرِّجُ كُلِّ حُزْنٍ [حَزِینٍ ]‌، غِنَى كُلِّ مِسْكِینٍ، حِصْنُ كُلِّ هَارِبٍ، أَمَانُ كُلِّ خَائِفٍ، حِرْزُ الضُّعَفَاءِ، كَنْزُ الْفُقَرَاءِ، مُفَرِّجُ الْغَمَّاءِ، مُعِینُ الصَّالِحِینَ، ذَلِكَ اللَّهُ رَبُّنَا لا إِلَهَ إِلّا هُوَ، تَكْفِی مِنْ عِبَادِكَ مَنْ تَوَكَّلَ عَلَیكَ، خود حاضر در هر جماعتی،و گواه هر گفتگوی نهانی، نهایت هر حاجتی، شادی بخش هر اندوهگین، توانگری هر بر خاک نشسته ای، دژ استوار هر گریزانی، امان هر هراسانی، نگاهدار ناتوانی، گنجینه تهیدستانی، غم زدای غم زدگانی، پشتیبان شایستگانی، آن است خدا، پروردگار ما، معبودی جز او نیست، کفایت می‌کنی از بندگانت آن را که بر تو توکل کند.»