به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز

هانی بن عروه


هانی بن عروة بن الفضفاض بن عمران بن ابی العاص مرادی کوفی رئیس طایفه بنی‌مراد بود که در کوفه می زیست. پدرش عروة نیز از شیعیان بنام بود و همراه حجر بن عدی قیام کرد . هانی از اصحاب امیرالمومنین علیه السلام بود که در جنگ های جمل و صفین شرکت کرده بود . در صفّین،حضرت علی علیه السلام  با او مشورت می‌کردند. هنگامی که امام، اشعث بن قیس را از ریاست دو قبیله‌ی ربیعه و کنده بر کنار کرد، هانی به امام پیشنهاد داد جانشینی همتای اشعث برای ریاست این دو قبیله انتخاب کنند.
هانی بن عروه به قبیله‌ی خود تعصب داشت؛ زمانی که کثیر بن شهاب مذحجی، والی خراسان، متهم به اختلاس شد از ترس عاملین معاویه به کوفه فرار کرد ، هانی به وی پناه داد و از این رو معاویه به او عتاب کرد و از هانی بازخواست نمود. هانی بن عروه علاوه بر خصوصیات بارز شخصی، از مقام و جایگاه والایی میان کوفیان، مخصوصا در قبیله «مراد» برخوردار بود و رهبری آنان را برعهده داشت، تا آن جا که می‌گویند، هنگامی که قصد رفتن به جایی را داشت، چهار هزار سواره و هشت هزار پیاده در رکاب او حاضر بودند، و زمانی که هم پیمانان خود را از قبیله «کنده» فرا می‌خواند، سی هزار مرد زره پوش به سوی او حرکت می‌کردند.


او در قیام حجر بن عدی شرکت داشت و پس از مرگ معاویه از بیعت با یزید سرباز زد.(۱) قبل از قیام عاشورا هانی با ورود عبیدالله بن زیاد به کوفه و مشاهده‌ی بی وفایی اهل کوفه به مسلم پناه داد و او را در خانه ی خویش پنهان کرد. عبیدالله پسر زیاد که در آن زمان حاکم بصره و کوفه بود، برای عیادت هانی به خانه‌اش رفت. هانی، مسلم پسر عقیل را به کشتن عبیدالله ترغیب کرد اما مسلم نپذیرفت.
عبیدالله بن زیاد یکی از بردگان شامی خود را مأمور تحت نظر گرفتن خانه ی هانی کرد. از آنجا که هانی حاضر نشد مسلم بن عقیل را به عبیدالله تسلیم کند، شکنجه شد، به طوری که بینی او را شکستند و وی را به زندان انداختند. سرانجام در در هشتم ذی حجه‌ی سال۶۰ و پس از شهادت مسلم بن عقیل، هانی را دست بسته به بازار قصابان بردند و به دستور عبیدالله بن زیاد، غلام ترک عبیدالله، به نام رشید، سر از بدنش جدا کرد.(2)
خبر شهادت هانی در منزلگاه زرود در مسیر راه کوفه به امام حسین علیه السلام رسید . حضرت بر او گریستند و برایش طلب آمرزش نموده و آیه استرجاع را برایش خواندند.
هانی در کنار دار الاماره‌ی کوفه به خاک سپرده شد و مزارش امروزه زیارتگاه محبان اهل بیت علیهم السلام می باشد.


منابع
(1)تجارب الامم – مسکویه – جلد دوم
(2) ابن سعد – جلد پنجم – صفحه 122