به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز

حمیده بنت مسلم


حمیده دختر مسلم بن عقیل بود که به همراه مادرش ام کلثوم صغری در کاروان امام حسین علیه السلام رهسپار کوفه بودند.مادرش ام کلثوم صغری دختر دیگر امیرالمومنین علی علیه السلام بود که با پسر عموی خود مسلم ازدواج کرده بود. در آن تاریخ حمیده تنها سیزده سال داشت. پدرش برای اطلاع از اوضاع کوفه به دستور امام حسین علیه السلام کاروان را ترک کرده و راهی کوفه شده بود و همسران و فرزندانش به همراه امام حسین علیه السلام قرار بود در کوفه به او ملحق شوند.هنگامی که خبر شهادت مسلم بن عقیل به کاروانیان و ابا عبدالله علیه السلام رسید امام، همسران و دختران مسلم بن عقیل را فراخواند و ایشان را مورد محبت خاص قرار داد. حمیده که از خواهرش عاکفه بزرگ تر بود به سرعت متوجه شد و از امام حسین علیه السلام سوال کرد:«من و خواهرو برادرانم را مانند یتیمان نوازش می‌کنید. مگر پدرم مسلم شهید شده است؟»


امام حسین علیه السلام بی تاب شده و گریستند. سپس رو به حمیده فرمودند:« عزیزم درست فهمیدی ولی غمگین مباش چرا که در نبود پدرت، من پدر تو باشم و خواهرم مادر تو، و دختران و پسرانم خواهران و برادران تو باشند.» (منتهی الامال- جلد یک – صفحه ۲۳۸).
روز عاشورا حمیده و خواهرش عاتکه شاهد تمامی اتفاقات کربلا بودند. پس از شهادت امام حسین علیه السلام زمانی که دیگر خیمه‌ها بی پناه شده بودند، لشکریان عمر سعد به خیمه‌ها حمله کردند. عاتکه در زیر دست و پای لشکریان و سم اسبان ایشان به درجه‌ی رفیع شهادت رسید.
حمیده را همراه سایر اسیران کربلا به شام بردند. او به همراه عمه‌ی بزرگوار سادات به شام برده شد و شاهد تمامی سختی‌ها و ناملایمات دوران اسارت بود. از آن جایی که پسران مسلم بن عقیل و دو دختر دیگرش شهید شدند، نسل مسلم بن عقیل از حمیده ادامه یافته است.
حمیده پس از بازگشت اسرا با پسر عمو و پسرخاله خود، عبدالله بن محمد بن عقیل، که فرزند زینب صغری دختر حضرت علی علیه السلام بود، ازدواج کرد که حاصل این پیوند مبارک، پنج فرزند به نام‌های قاسم، عقیل، علی، طاهر، و ابراهیم بوده است.قبر منسوب به حميده دختر مسلم بن عقيل، در مجاورت دو قبر ديگرِ منسوب به ام‌الحسن دختر امام حسن علیه السلام و اسماء بنت عميس، همسر جعفر طيار، واقع شده است؛ به‌گونه‌اى‌كه هر سه قبر داخل يك زيارتگاه در قبرستان باب الصغیر دمشق قرار گرفته‌اند (تراجم اعلام النساء، محمد حسين الاعلمى، ج ۲)