به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


 

مقاومت غدير در برابر سقيفه


اهل سقيفه غافل از اين بودند كه خداوند تعالى حافظ غدير و پيامبر صلى‌اللَّه عليه‌وآله مبلغ غدير و امامان عليهم‌السلام صاحب غديرند و در اين جنگ پيروزند.
ياران غدير نيز به انتخاب صاحبان غدير لياقت عضويت در لشكر غدير را پيدا مى‌كنند. در اولين درگيرى بر سر غدير يعنى غوغاى سقيفه، كه در واقع ميدان جنگ تن به تن و نابرابر بين غديريان و اهل سقيفه بود؛ غديريان با آن‌كه مغلوب شدند ولى با حضور صاحب غدير توانستند به بهترين وجهى حقايق را بازگو كنند و حجت را براى نسل‌هاى آينده تمام كنند. صف غديريان كه اول سه نفر بودند، كم‌كم در اثر همين حسن تدبير به هفت نفر و همچنان تا عدد ميليونى و ميلياردى رسيدند.


غدير در جمل و صفين و نهروان


اگر همان سقيفه‌ى روز اول بود هرگز روزى پيش نمى‌آمد كه اميرالمؤمنين عليه‌السلام را پس از بیست‌وپنج سال مردم به التماس براى خلافت فراخوانند. اين اثر كارهايى بود كه در روز سقيفه از طرف غديريان انجام شد. همين روزها بود كه به صف آرايى‌هاى جمل و صفين و نهروان انجاميد.
اگر چه در سقيفه نوبت به صف آرايى نرسيد و غديريان فوراً مغلوب شدند و حتى چهل نفر غديرى پيدا نشد، ولى در جنگ‌هاى سه گانه‌ى اميرالمؤمنين عليه‌السلام صاحبانِ شمشيرهاى بسيارى -با درجات اعتقادى متفاوت- در ركاب حضرت بودند كه فقط پنج هزار نفر شرطة الخميس [ بحارالانوار: جلد 42 صفحه‌ی 151. ] يعنى فدائيان غدير بودند كه معناى مولى و صاحب اختيارى اميرالمؤمنين و اطاعت مطلق از مقام ولايت مطلقه را در آن‌جا به نمايش گذاشتند.
يكى از آنان اصبغ بن نباته بود كه وقتى از او مى‌پرسند: منزلت اميرالمؤمنين عليه‌السلام نزد شما در چه حدى است؟ مى‌گويد: ما شمشيرها را بر دوش گرفته‌ايم و بر هر كس كه او اشاره كند فرود مى‌آوريم...! [ بحارالانوار: جلد 42 صفحه‌ی 150 حدیث 16. ]


چهره هاى سقيفه در برابر غدير عنوان مقاله‌ی بعدی می‌باشد.