به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


اتمام حجت امام باقر علیه السلام با غدير

1. امام باقر عليه السلام در شرايط زمانى خاصى كه مقارن با انقراض بنى اميه بود، داستان مفصل واقعه ى غدير را با متن كامل خطبه ى مفصل غدير بيان فرمودند كه سند و پشتوانه اى محكم و تأييد شده توسط مقام عصمت براى اين خطابه ى تاريخى شد. [ انوار: ج 37 ص 201 ح 86. ]
2. يك نفر از اهل بصره به امام باقر عليه السلام عرض كرد: حسن بصرى آيه ى 'يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ...' را مى خواند و مى گويد درباره ى مردى نازل شده و نام او را
نمى گويد. حضرت فرمود: او را چه شده...؟! اگر مى خواست خبر مى داد درباره ى چه كسى نازل شده! جبرئيل بر پيامبر صلى اللَّه عليه و آله نازل شد و عرض كرد: خداوند به شما امر مى كند امتت را راهنمايى كنى كه وليشان كيست، و اين آيه را نازل كرد. پيامبر صلى اللَّه عليه و آله هم قيام كرد و دست على بن ابى طالب عليه السلام را گرفت و بلند كرد و فرمود: 'مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ'. [ بحارالانوار: ج 37 ص 140 ح 34. ]
3. ابوبصير به امام باقر عليه السلام عرض كرد: مردم مى گويند: چرا خداوند نام على و اهل بيتش عليهم السلام را در قرآن صريحاً نياورده است؟ حضرت فرمود: خدا نماز را نازل كرده و عدد ركعات آن را پيامبر صلى اللَّه عليه و آله بيان فرموده و همچنين است زكات و حج. و آيه ى 'اَطيعُوا اللَّهَ وَ اَطيعُوا الرَّسُولَ وَ اُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْ' را نازل كرده كه درباره ى على و حسن و حسين عليهم السلام است، و در بيان كلمه ى 'اولوا الامر' پيامبر صلى اللَّه عليه و آله درباره ى على عليه السلام فرموده: 'مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ'... اگر آن حضرت سكوت مى كردو اهل آيه ى اولوا الامر را معرفى نمى كرد آل عباس و آل عقيل و ديگران آن را ادعا مى كردند. وقتى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از دنيا رفت على عليه السلام صاحب اختيار مردم بود... چون آن حضرت ولايت او را به مردم ابلاغ فرموده و او را منصوب نموده بود.[بحارالانوار: ج 35 ص 311. ]
4. ابان بن تغلب از امام باقر عليه السلام پرسيد: معناى كلام پيامبر صلى اللَّه عليه و آله چيست كه فرمود: 'مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ'؟ حضرت فرمود: آيا مثل اين مطلب هم جاى سؤال دارد؟! به آنان فهمانيد كه جانشين او خواهد بود. [ اثبات الهداة: ج 2 ص 34 ح 140. ]
5. امام باقر عليه السلام با تعجب از انكار امت نسبت به حقيقت غدير فرمودند: 'اين امت انكار كردند پيمانى را كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از ايشان براى على بن ابى طالب عليه السلام گرفت در روزى كه او را براى مردم منصوب فرمود و آنان را در زمان حياتش به ولايت و اطاعت او فرا خواند و آنان را بر اين مطلب شاهد گرفت.' [ اثبات الهداة: ج 2 ص 134 ح 584. ]
6. امام باقر عليه السلام در بيان حد ولايت و برائت با استناد به حديث غدير فرمودند: اين امت وقتى به على بن ابى طالب عليه السلام مى رسند مى گويند: دوستانش را دوست داريم ولى از دشمنانش بيزارى نمى جوييم، بلكه آنان را هم دوست داريم! چگونه چنين ادعايى صحيح است در حالى كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله مى فرمايد: 'اللهم و ال من والاه و عاد من عاداه...'، ولى مى بينى كه با دشمنان او دشمنى نمى كنند و خوار كنندگان او را خوار نمى كنند. اين انصاف نيست!! [ بحارالانوار: ج 21 ص 339. ]