به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


خطابه هاى قبل از غدير

پيامبر صلى اللَّه عليه و آله قبل از غدير، در دو موقعيت حساس براى مردم خطابه ايراد كردند كه در واقع زمينه سازى براى خطبه ى غدير بود.
اولين خطابه ى آن حضرت در منى بود. در اين خطبه ابتدا اشاره به امنيت اجتماعى مسلمين از نظر جان و مال و آبروى مردم نمودند، و سپس خون هاى به ناحق ريخته و اموال به ناحق گرفته در جاهليت را رسماً مورد عفو قرار دادند تا كينه توزي ها از ميان برداشته شود و جو اجتماع براى تأمين امنيت كامل آماده شود. سپس مردم را بر حذر داشتند از اينكه بعد از او اختلاف كنند و بر روى يكديگر شمشير بكشند.
در اينجا تصريح فرمودند كه: 'اگر من نباشم على بن ابى طالب در مقابل متخلفين خواهد ايستاد'.
سپس حديث ثقلين بر لسان مبارك حضرت جارى شد و فرمودند:
'من دو چيز گرانبها در ميان شما باقى مى گذارم كه اگر به اين دو تمسك كنيد هرگز گمراه نمى شويد: كتاب خدا و عترتم يعنى اهل بيتم'.
اشاره اى هم داشتند به اينكه عده اى از همين اصحاب من روز قيامت به جهنم برده مى شوند.
نكته ى جالب توجه اينكه در اين خطابه، اميرالمؤمنين عليه السلام سخنان حضرت را براى مردم تكرار مى كردند تا آنان كه دورتر بودند بشنوند.
دومين مورد خطابه ى حضرت در مسجد 'خيف' در منى بود. در روز سوم از توقف در منى، حضرت فرمان دادند تا مردم در مسجد خيف اجتماع كنند. در آنجا نيز خطابه اى ايراد فرمودند كه ضمن آن صريحاً از مردم خواستند گفته هاى او را به خاطر بسپارند و به غائبان برسانند.
در اين خطبه به اخلاص عمل و دلسوزى براى امام مسلمين و تفرقه نينداختن سفارش فرمودند و تساوى همه ى مسلمانان در برابر حقوق و قوانين الهى را اعلام كردند. بعد از آن متعرض مسئله ى خلافت شدند و حديث ثقلين بر لسان حضرت جارى شد، و بار ديگر زمينه را براى غدير آماده كردند.
در اين مقطع، منافقين كاملاً احساس خطر كردند و قضيه را جدى گرفتند و پيمان نامه نوشتند و هم قسم شدند و برنامه هاى خود را آغاز كردند.