به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز

در ضمن مجلس دوم جامع فدک


پاره‌ی تَنِ پیامبر صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ در کتب اهل‌تسنن

آقای وحید خراسانی در کتاب حقله‌ی وصل رسالت و امامت، روایتی به این شرح زیر از بخاری[1] متعصب که کتابش از معتبرترین کتب اهل‌سنت می‌باشد، بیان می‌کنند:
إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ قَال:‏ فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّي فَمَنْ أَغْضَبَهَا أَغْضَبَنِي‏ [2]
رسول خدا صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ فرمود: فاطمه _عَلَيْهِاالسَّلَامُ_ پاره‌ی تَن من است، ‌کسی که او را به خشم بیاورد، من را به خشم آورده است.
بعد آقای وحید می‌فرمایند: «این روایت را در دو مرحله مورد نظر قرار می‌دهیم؛ چون بناست با سنّی فقیه حرف بزنیم، نه با سنی سفیه. باید ببینیم فقاهت تسنّن چه اقتضا می‌کند. این روایت دو جنبه دارد: یک جنبه‌ی دلیلی دارد و یک جنبه‌ی مدلولی.[3]»
ایشان بارها تکرار می‌کنند، که مخاطب ما سنی فقیه است. بعد ادامه می‌دهند: «اما از جنبه‌ی دلیلی؛ روایت در درجه‌ی صحت اعلائی است که قابل هیچ مناقشه‌ای نیست.»
بعد ایشان ذهبی را مثال می‌زند که در مورد این روایت گفته،‌ صحیح است. «روایتی که ذهبی بگوید صحیح است، روایتِ صحیحی که بخاری _که از امام جعفر صادق عَلَيْهِ‌السَّلَامُ روایت نقل نمی‌کند_ به صحتش اعتراف کند، آیا از نظر سند و صحّت مطلب چه حجّتی بر اهل عالم است؟» بنابراین خلیفه‌ی اول و دوم با غصب فدک و آزاری که به حضرت زهرا عَلَيْهِاالسَّلَامُ دادند، مورد غضب و خشم خداوند.

 
وَالْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ

[1] صحیح البخاری، ج ٤، فضائل الصحابة، باب مناقب قرابة رسول الله، ص ٢١٠، ح ٣٥١٠ و باب مناقب فاطمة، ص ٢١٩، ح ٣
[2] همچنین در منابع دیگر از اهل تسنن: المصنف، ابن أبی شیبة الکوفی، ج ٧، ص ۵٢٦؛ الآحاد و المثانی، النسائی، الضحاک، ج ۵، ص ٣٦١؛ السنن الکبری، النسائی، ج ۵، ص ٩٧؛ خصائص أمیر المؤمنین ص ١٢١؛ فضائل الصحابة، النسائی، ص ٧٨؛ المعجم الکبیر، الطبرانی، ج ٢٢، ص ٤٠٤؛ عمدة القاری، العینی، ج ١٦، ص ٢٢٣؛ الجامع الصغیر، جلال الدین السیوطی، ج ٢، ص ٢٠٨؛ کنز العمال، المتقی. الهندی، ج ١٢، ص ١٠٨ و به همین مضمون: فضائل الصحابة، احمد بن حنبل، ج ٢، ص ٩٤٧ (با این عبارت: إنما فاطمة بضعة مني یؤذیني، ما آذاها و ینصبني ما أنصبها)؛ نظم درر السمطین، الزرندی الحنفی، ص ١٧٦، (با این عبارت: فاطمة بضعة مني فمن أغضبها فقد أغضبني)؛ تاریخ مدینة دمشق، ابن عساکر، ج ٣، ص ١٥٦ (با این عبارت: فاطمة بضعة مني یؤذیني ما أذاها ویغضبني ما أغضبها). این روایت در منابع شیعه نیز ذکر شده: مناقب آل ابی طالب، ج ٣، ص ١١٢؛ الطرائف، السیدبن طاووس،؛ ص ٢٦٢؛ مختلف الشیعه، العلامة الحلی، ج ١، ص ١٢١؛ ارشاد الاذهان، العلامة الحلی، ج ١، ص ١٤٣‌. قواعد الاحکام، العلامة الحلی، ج ١، ص ١٢٢؛ بحارالانوار، العلامة المجلسی، ج ٢٩، ص ٢٣٦
[3] جنبه‌ی معنایی منظور است.