به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


دادگاه محاكمه‏ ى غاصبين فدك، نه سخنرانى

مجلسى كه در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله با حضور حضرت زهرا عليهاالسلام به همراه عده ‏اى از زنان از يك سو، و در جمع مهاجرين و انصار و ابوبكر از سوى ديگر منعقد شده بود، نمى ‏تواند بصورت يك خطابه و سخنرانى تلقى شود، بلكه دادگاه محاكمه ‏ى غاصبان بود كه ناخواسته در آن حاضر شده بودند، و نتيجه ‏ى فكرى آن تماماً به نفع صاحب فدك و بر ضرر غاصب آن تمام شد. آن مجلس بعنوان يك واقعه ‏ى غير عادى در اذهان و در صفحات كتب ثبت شد و براى قضاوت آينده ‏ى تاريخ به ثبت رسيد. مظلوم و ظالم سخن خود را گفتند و ضبط شد تا قاضيان تاريخ براحتى حكم كنند.
اگر فقط به صورت سخنرانى حضرت زهرا عليهاالسلام بود و ادعاهاى پوچ غاصبين معلوم نمى‏ شد، قضاوت كنندگان گوشه‏ هايى از ماجرا را نمى دانستند و ممكن بود به خود اجازه ‏ى قضاوت ندهند. نگرش حضرت به آينده‏ ى آن ماجرا در سرتاسر خطابه كاملاً مشهود است، و اين از بركات مقام عصمت كبرى است.