به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


مقابله با استناد كارها به اجتماع و اتفاق مردم

در دين خدا حكم و امر از آن خدا و نمايندگان اوست. مردم بعنوان مجموعه‏ ى محترمى بنام اجتماع و جامعه مطرح هستند، ولى قدرت تشخيص حقايق و حكمت ها در حد عقل ضعيف بشر نيست، و در اين مورد انسان ها بارها و بارها امتحان داده ‏اند و خود نتيجه ‏ى خسران آن را گرفته ‏اند.
ابوبكر و عمر در چنين اقدام جسورانه، مستمسكى بعنوان اتفاق مردم را به ميان آورده بودند، كه حضرت در چند جبهه با آن مقابله كرد و در پايان خودِ اجماع كنندگان را مورد خطاب قرارداد كه بر فرض قبول اتفاق، چه حق داريد كه بر سر باطل اتفاق كنيد و چه كسى اين اجازه را به شما داده است؟ اگر همه‏ ى مردم روى زمين هم بر باطل اتفاق كنند به خدا ضررى نمى‏ رسانند و حقيقت تغيير نخواهد كرد.
اضافه بر آنكه سوء استفاده‏ ى غاصبين از حال روانى مردم و در نظر گرفتن سوابق آنان و استفاده از ترفندهاى اخلاقى و ارائه ‏ى مظاهر تقوا و حاكم كردن زور در اجتماع براى حصول اجماع، همه باعث بوجود آمدن اين حالت خاص شده بود، و با اين اقدام حضرت همه ‏ى اين ترفندها بر ملا شد.