به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


يك عرب بيابانى بعنوان شاهد

مشكلى كه هنوز باقى بود شهادت دادن دو زن بود كه بجاى يك مرد حساب مى ‏شد و ارزش آن هنگامى بود كه يك مرد ديگر نيز به آن شهادت دهد. هيچكس حاضر به چنين شهادتى و نسبت دروغى به پيامبر صلى الله عليه و آله نشد.
لذا يك عرب بيابانى از قبيله‏ ى بنى نصر را پيدا كردند كه از نظر اجتماعى چنان بى‏ ارزش بود كه معروف بود هر گاه بول بر او عارض مى‏ شد بدون در نظر گرفتن جايى مناسب به همان حال بر پاى خود بول مى‏ كرد و جالب‏تر اينكه گاهى با بول خود تطهير مى‏ كرد!!
از طرف ديگر سابقه‏ ى اين شخص كه نامش مالك بن اوس بن حدثان بود با پيامبر صلى الله عليه و آله مشخص نبود تا بتواند مطلبى را به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت دهد. به اين عرب بيابانى هم- با مشكلات زياد- اين حديث جعلى را ياد دادند و برايش تكرار كردند تا بتواند نزد مردم شهادت دهد و تعداد شاهدان را تكميل كند. بسيار جالب است كه در كتب تاريخ تصريح شده كه با حضور آن همه اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله احدى جز آن اعرابى و اين دو زن پيدا نشد به مطلب مورد نظرشان شهادت دهد.