به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز

1- مقام امامت در آیات و روایات چیست؟
 
برای شنیدن پاسخ روی پلیر کلیک نمایید.
 
توجه به مفهوم و جايگاه امامت نشان گر اعتقادي بودن اين اصل است در قرآن کريم درباره ابراهيم خليل عليه السلام و امامت او مي خوانيم: «وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»(1) 
هنگامي که پروردگار ابراهيم او را به حوادثي آزمود و او از عهده ي تمامي آن ها به خوبي برآمد خداوند فرمود: اينک تو را براي مردمان "امام" قرار دادم ابراهيم پرسيد: و از فرزندان من؟ خداوند فرمود: پيمان "امامت" من ستم کاران را نخواهد رسيد.
بنابراين امامت عهدي از سوي پروردگار و مقامي بس بلند است که عصمت لازمه ي آن است و از اين روي به جعل ونصب خداوند تحقق مي پذيرد. و از سوي ديگر، تعبيرات حديث مشهور ثقلين به گونه اي است که نشان مي دهد امام به ضميمه ي قران کريم، جانشين به حق پيامبر صلي الله عليه و آله در تمامي ابعاد نبوت و رسالت است (بجز نبوت تشريعي در امام) و اين دو هرگز از يکديگر جدا نمي شوند و در کنار هم از آئين اسلام و آموزه هاي نبوي حکايت مي کنند.
پيامبر صلي الله عليه و آله فرمودند:«
إِنِّي تَارِکٌ فِيکُمُ الثَّقَلَيْنِ کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي أَهْلَ بَيتِي انظرو کيف تخلفوني فيها» (2)
واژه «مُخَلِّفٌ» نشانگر اين است که پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله بايستي از سوي خداوند جانشين معرفي کند و از ضميمه قرآن به اهل بيت بر مي آيد که جانشين او تنها جنبه ي حاکميت سياسي و زمام داري اجتماعي ندارد بلکه در تمامي شئون و ابعاد شخصيت رسول الله صلي الله عليه و آله جانشيني دارد به جز نبوت تشريعي و قانون آوري که خود بارها تذکر فرمود:
«يا علي انت مني بمنزله هارون من موسي اِلّا انه لا نبي بعدي» (3)
اي علي تو نسبت به من جايگاه هارون را داري نسبت به موسي بجز اين که پس از من پيامبري نخواهد بود(و پس از موسي پيامبري ادامه يافت) و در حديث حضرت کاظم عليه السلام آمده:«الإمامةُ هي النور» (4) 
و نيز در روايت مشهور حضرت رضا عليه السلام مي خوانيم:«اِنَّ الاِمامةَ منزلة الانبيا وارث الاوصيا(5) و.. اِنَّ الاِمامة خلافة الرسول ومقام اميرالمومنين والحسن والحسين و.. إنّ الامامة زمام الدين و نظام المسلمين وصلاح الدنيا و عِزّ المومنين و.. إنَّ الامامة اُسّ النامي و فرعه السامي.»
خلاصه مضمون عبارت اين که: امامت پايه ي بالنده ي اسلام و شاخه ي بلند آن است.
امامت از جهت منزلت وشأن و موقعيت و ژرفايي برتر از دسترسي خردهاي مردمان است که بتوانند با رأي وانتخاب خود امامي برپا کنند از اين روي پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله امام و امامت را جاي نشيني همه جانبه ي خود معرفي کرده او را داراي مقامات والا دانست و در طول بيست و اندي سال پيامبري خود مقام امامت و برتري هاي علي عليه السلام را گوشزد فرمود و شئون مهّم او را همچون سرپرستي و ولايت در تکوين و تشريع، ابلاغ متن دين، تبيين و تفسر قرآن و احکام، زمام داري و حکومت جامعه، علم غيب، عصمت، شجاعت و پهلواني و...تذکر فرمود.



منابع
1. 
بقره/124
2. کتاب کافي جلد1، صفحه 293  و شرح نهج البلاغه جلد6، صفحه 375
3. کافي جلد1، صفحه 199
4. کافي جلد8، صفحه 25
5. کافي جلد1، صفحه 198
برگرفته از مقدمه کتاب سروش آفتاب