«فَاعلَمو مَعاشِرَ النّاس، ذالِکَ فیهِ وَ افهَموهُ وَ اعلَموا اَنَّ اللهَ قَد نَصَبَهُ لَکُم وَلِیاً وَ اِماماً»


«هان مردمان! بدانید این آیه درباره ی اوست. ژرفای آن را بفهمید و بدانید که خداوند او را سرپرست و امام شما قرارداده است.»
پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و اله بیان می‌فرمایند که شأن نزول آیه‌ی کریمه‌ی ﴿ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ... ﴾(1) درباره‌ی امیرالمؤمنین علی علیه‌السّلام است و نیز تفسیر  می‌فرمایند که منظور از ﴿ اِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ ﴾ این است و جز این نیست که ولیّ شما خداست و رسول خداست و کسانی هستند که نماز برپا می‌دارند و در حالت رکوع، زکات می‌دهند. «اَنَّ اللهَ قَد نَصَبَهُ لَکُم وَلِیّاً وَ اِماماً»: خداوند او را برای شما سرپرست، امام و پیشوا قرار داده است.
معنای «ولی» در این‌جا به معنای دوست و معانی دیگری که گفته‌اند نیست. در این آیه‌ی کریمه معنای «ولی» درباره‌ی امیرالمؤمنین است و حضرت، امر به فهم و دانستن می‌کنند و می‌فرمایند: بدانید که خداوند متعال برای شما برپا کرده است.
حال این سؤال مطرح است که خداوند چه کسی را برپا کرده است؟ آیا دوست را برپا کرده است؟ خیر! ولی و سرپرست و اولی به تصرّف را برپا کرده است. البتّه این اولی به تصرّف و امامتش به قرینه‌ی کلمات و مضمون آیه‌ی کریمه است.


والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاتُه



منابع:

1) المائدة (5): 55.