به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


متن سوال:
ba salam... osulan che niazi be tabligh baraye tashayo va eslam ast?

با سلام، اصولاً چه نیازی به تبلیغ برای تشیع و اسلام است؟

متن پاسخ:
سلام
از این که سؤال خود را با سایت خطابه ی غدیر در میان گذاشته اید بسیار خرسندیم. پاسخ سؤال شما در ادامه ذکر شده است:
باید گفت اسلام مساوی است با تبلیغ!
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از همان ابتدای بعثت مأمور به تبلیغ بودند.
خداوند در قرآن می فرمایند:
وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبين (عنکبوت/18 و نور/54)
وظیفه ی پیامبر جز ابلاغ آشکار نیست.
و از همان ابتدا هم، علاوه بر این که رسالت خود را بیان می کردند به معرفی جانشین خود می پرداختند و بنابر موقعیت های مختلف فضائل امیرالمؤمنین علیه السلام را برای مردم بازگو می کردند.
هزاران روایاتی که از پیامبر صلی الله و علیه وآله  در مورد علی علیه السلام به دست ما رسیده است بیان گر همین امر خطیر است.
همچنین خداوند در قرآن، از مسلمانان می خواهد که پیام های الهی را به دیگران برسانند.
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَلَتِ اللَّهِ وَ يخَشَوْنَهُ وَ لَا يخَشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّهَ  وَ كَفَى‏ بِاللَّهِ حَسِيبًا (احزاب/ 39)
همان كسانى كه پيام هاى خدا را ابلاغ مى‏كنند و از او می‏ترسند و از هيچ كس جز خدا بيم ندارند. و خدا براى حسابرسى كفايت مى‏كند. (39)
در جایی، گفتار دعوت کنندگان را می ستاید و می فرماید:
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ إِنَّني‏ مِنَ الْمُسْلِمينَ (فصلت /33)
چه كسى خوش گفتارتر است از آن كس كه دعوت به سوى خدا مى‏كند و عمل صالح انجام مى‏دهد و مى‏گويد: «من از مسلمانانم»؟! (33)
و در جای دیگر رستگاران را کسانی معرفی می کنند که امر به معروف و نهی از منکر می کنند:
وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (آل‏عمران : 104)
بايد از ميان شما، جمعى دعوت به نيكى، و امر به معروف و نهى از منكر كنند! و آن ها همان رستگارانند.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز بعد از معرفی علی علیه السلام در روز غدیر، به حاضران چنین امر می کنند:
فَلْيُبَلِّغِ‏ الْحَاضِرُ الْغَائِبَ وَ الْوَالِدُ الْوَلَدَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
پس بایسته است این سخن را حاضران به غایبان و فرزندداران به فرزندان تا برپایی قیامت برسانند.
و سپس منظور از امر به معروف و نهی از منکر را چنین بیان می کنند:
أَلَا وَ إِنَّ رَأْسَ الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ أَنْ تَنْتَهُوا إِلَى قَوْلِي وَ تُبَلِّغُوهُ‏ مَنْ‏ لَمْ‏ يَحْضُرْ وَ تَأْمُرُوهُ بِقَبُولِهِ وَ تَنْهَوْهُ عَنْ مُخَالَفَتِهِ فَإِنَّهُ أَمْرٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مِنِّي وَ لَا أَمْرٌ بِمَعْرُوفٍ وَ لَا نَهْيٌ عَنْ مُنْكَرٍ إِلَّا مَعَ إِمَامٍ مَعْصُومٍ
ای مردم بدانید که ریشه امر به معروف این است که به گفته ی من [درباره امامت] برسید و سخن مرا به دیگران برسانید و غایبان را به پذیرش فرمان من توصیه کنید و آنان را از ناسازگاری سخنان من بازدارید همانا سخن من فرمان خدا و من است و هیچ امر به معروف و نهی از منکری جز با امام معصوم تحقق و کمال نمی یابد.
در حدیثی هم امام باقر علیه السلام با تفسیر آیه ای از قرآن، ارزش هدایت یک انسان را برابر زنده کردن تمام انسان ها بیان می کنند.
وَ عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ‏ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي كِتَابِهِ وَ مَنْ‏ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً- قَالَ: مِنْ حَرَقٍ أَوْ غَرَقٍ قُلْتُ: فَمَنْ أَخْرَجَهَا مِنْ ضَلَالٍ إِلَى هُدًى؟ قَالَ: ذَاكَ تَأْوِيلُهَا الْأَعْظَمُ‏.  (تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة ج‏16 186)
از فضيل نقل شده كه گفت به حضرت باقر عليه السّلام عرض كردم: مقصود خداوند در آيه شريفه مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً (يعنى كسى كه زنده كند نفسى را پس گوئيا جميع مردم را زنده كرده است) چيست؟ حضرت فرمود: نجات دادن از غرق شدن يا سوخته شدن، عرض كردم: پس كسى كه بيرون آورد نفسى را از گمراهى و به راه هدايت كشاند (زنده كردن نيست؟) حضرت فرمود: اين برترين تأويلات (آيه) است (زيرا احياء و زنده گردانيدن مراتبى دارد پس راهنمائى بر گمراه، بالاترين مراتب آنست).
امام رضا علیه السلام هم رحمت می فرستند بر کسی که علوم ائمه علیهم السلام را به دیگران بیاموزد.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عُبْدُوسٍ النَّيْسَابُورِيُّ الْعَطَّارُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَيْبَةَ النَّيْسَابُورِيُّ عَنْ حَمْدَانَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ بْنِ صَالِحٍ الْهَرَوِيِّ قَالَ‏ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ عَلِيَّ بْنَ مُوسَى الرِّضَا ع يَقُولُ رَحِمَ‏ اللَّهُ‏ عَبْداً أَحْيَا أَمْرَنَا فَقُلْتُ لَهُ وَ كَيْفَ يُحْيِي أَمْرَكُمْ قَالَ يَتَعَلَّمُ عُلُومَنَا وَ يُعَلِّمُهَا النَّاسَ فَإِنَّ النَّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحَاسِنَ كَلَامِنَا لَاتَّبَعُونَا (عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏1، ص: 307)
عبد السّلام بن صالح هروىّ گويد: از امام رضا عليه السّلام شنيدم كه چنين مي فرمود: خداوند رحمت كند كسى را كه امر ما را زنده بدارد، عرض كردم:
چگونه امر شما را زنده بدارد؟ حضرت فرمودند: علوم ما را فرا گيرد و به مردم بياموزد، زيرا اگر مردم بر آن گفتار نيك اطّلاع مى‏يافتند، از ما پيروى مي كردند.
با توجه به استنادات قرآنی و روایی و نیز سیره ی بزرگان و برگزیدگان، به لزوم تبلیغ دین صحیح پی می بریم.
اگر اندکی به دنیای اطراف خود دقیق شویم می بینیم که فرقه های گمراه و عقیده های منحرف، بسیار فراوانند و هر کدام با روشی مشغول تبلیغ آیین خود هستند. این گروه های باطل در باطل خود با جدّیت جلو می روند و دیگران را با خود به قعر جهنم می کشانند.
حال وظیفه ی ما که به لطف الهی، در معرض تشعشعات آفتاب هدایت قرار گرفته ایم و با بهره مندی از دریای بیکران فرمایشات معصومین علیهم السلام، عقاید ناب و صحیح را به دست آورده ایم، این نیست که دیگران را به این مسیر، هدایت کنیم؟
آیا به مصداق شعر:
اگر بینی که نابینا به چاه است ***** اگر خاموش بنشینی گناه است
نباید از انسان های در مسیر پرتگاه ضلالت دستگیری کنیم؟
باشد که با این کار، یعنی تبلیغ نام امیرالمؤمنین علیه السلام و تبلیغ پیام ماندگار و بی نظیر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در روز غدیر، قلب نازنین موعود غدیر، ولیّ زمان، امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف شاد گردد و جهانیان آماده و دعاگوی ظهور آن غایب از نظرها گردند و خداوند به برکت این دعاها از ایام پر از فتنه و تاریکی غیبت به اندازه ای هر چند کوتاه بکاهد و ما در این امر بزرگ سهیم باشیم.


خدانگهدار