به نام خداوند همه مهرِ مهرَورز
 

وَجَبّارُالْأَرَضينَ وَالسّماواتِ


در ابتداي خطابه ی غدير به عنوان حمد وثناي الهي، پيغمبر اكرم صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم مي فرمايند كه خداوند جَبّارُ الاَرَضينَ وَ السَّماواتِ است.
جَبّار دو معنا دارد. يكي از همان لغتش است به معناي جبران كننده؛ جبران كننده ی زمين ها وآسمان ها. يك معنايش هم به معناي حاكم است. حاكم زمين ها و آسمان هاست. « اَلمُتَكَبِّرُ » و « اَلجَبَّارُ » كه در قرآن كريم هم اسم خدا آمده.
مُتَكَبِّر يعني كسي كه قميص و پيراهن كبريائيّت و بزرگي بر تن كرده. اَلجَبّار يعني حاكم مطلق. از معناي جبران كننده گرفته شده، منتها يك كم با علاقه.
به اين معنا كه همه ی خواسته هاي موجودات زمين وآسمان را جبران مي كند و تأمين مي كند.
در اصطلاح قرآن كريم، اَرَضينَ نداريم. در قرآن " اَرض" داريم. ولي سَماوات در اصطلاح قرآن كريم داريم. در اصطلاح روايات و تعبيرات ائمه عَلَیهِمُ السّلام و پيغمبر اكرم صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم، تعبير اَرَضينَ السَّبعِ هم داريم.


" رَبِّ السَّماواتِ السَّبعِ وَ رَبِّ الاَرَضينَ السَّبعِ". اَرَضينَ هم داريم. منظور از اَرَضينَ مي تواند زمين هاي مختلف باشد. در روي همين كره زمين، مثلاً قطب شمال و قطب جنوب و استوا واين ها و مي شود بگوييم زمين هاي مختلف، اشاره به كرات مختلف است، كه مانند زمين محل سكونت هستند، نه مانند آفتاب و ماه.
حالا آفتاب كه محل سكونت نيست. ولي ماه چرا. منظور از سماوات وآسمان ها مي شود كه از آسمان ها منظور كرات مختلف باشد كه مهم هاي آن ها را قرآن گفته و روايات. اما بيشتر نظر اين است كه سماوات يعني عوالم بالا.
آن وقت اگر بگوييم سماوات به معناي عوالم بالاست، معنايش اين خواهد بود كه كلّ آنچه كه بشر رصد كرده و با تلسكوپ ها تشخيص داده، تازه يك آسمان است، آسمان دنياست كه مثلاً روايات دارد كه حضرت عيسي عَلَیهِ السّلام در آسمان چهارم، شايد عالم چهارم است؛ چون عوالم هم در روايات آمده و در قرآن هم به عالمين اشاره شده. پس كلاًّ " جَبّارُ الاَرَضينَ وَ السَّماواتِ" يعني اداره كننده، مدير، مدبّر، جبران كننده و حاكم آسمان ها و زمين.

"و السّلام عليكم و رحمة الله و بركاته"