به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ وَالْعُيُونُ لاتَراهُ


«لحظه» كه مي گويند، يك لحظه صبر كن. "لحظه" يعني نيم نگاه. در لغت عرب اين كه پلك مي زنيم، مي شود «لحظ» يعني پلك زد و يك نيم نگاهي كرد.
يا پلكش را باز كرد.« يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ» خداوند متعال چشم ها را به نيم نگاهي در نظر مي گيرد و مي بيند، به يك اشاره چشم ها را مي بيند. نه فقط موجودات را
مي بيند چشم هايي كه موجودات ديگر را مي بينند، آن ها را مي بيند.
مركز  ديد را مي بيند. آن هم «يَلحَظُ» يعني با يك لحظه. «لَحَظَ العُيُونُ» يعني يك چشم بر هم زدن.
«يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ وَالْعُيُونُ لاتَراهُ».اما چشم ها، او را  نمي بينند.


در اين جا منظور اين است كه تمام كساني كه مي بينند و عمل علم و دانش انجام ميدهند مُحاط خدا هستند و نه محيط خدا.
خداوند متعال بر آن ها محيط است و آن ها مُحاط هستند. لذا مي فرمايند: «يَلْحَظُ كُلَّ عَيْنٍ». تمام چشم ها و ديده ها را به نيم نگاهي مي بيند.
« وَالْعُيُونُ لاتَراهُ » اما چشم ها هرگز او را نمي بينند. اين كه محاط نمي تواند محيط بشود، اين عقلي است.
موجودي كه محاط است نمي تواند محيط بشود. نجّار وقتي صندلي را خلق كرده، مسلط بر صندلي است، اما صندلي مسلط بر نجّار نيست.
لذا خداوند متعال فرمودند:« وَاللهُ مِن وَرَآئِهِم مُحِيطٌ »
« وَرآء»، يعني كلّ اطراف. پيرامون آن ها محيط است. اين« وَاللهُ مِن وَرَآئِهِم مُحِيطٌ » احاطه اي كه خداوند دارد، ديگر كسي به خدا احاطه نمي تواند داشته باشد ؛كه از جزئيات شروع كرده كه چشم باشد.

"والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته"