به نام خداوند همه مِهر مِهر وَرز


مُتَفَضِّلٌ عَلي جَميعِ مَنْ بَرَأَهُ، مُتَطَوِّلٌ عَلي جَميعِ مَنْ أَنْشَأَهُ


خداوند متعال تفضل مي كند بر همه ی موجوداتي كه از هيچ آن ها را آفريده. تفضّل مي كند يعني حقوق نمي دهد. ابتدا مي كند به لطف.
تفضّل و فضل يعني ابتداي به لطف بدون سابقه.
« مُتَفَضِّلٌ عَلي جَميعِ مَنْ بَرَأَهُ » خدا تمام موجوداتي را كه از هيچ آفريده به آن ها تفضّل مي كند و تفضل كرده.
«بَرَأَهُ»  به معناي اين است كه از هيچ آفريده. خلق، ممكن است كه متريال داشته باشد. اما بدع، متريال ندارد. بَرَأَ و بَدَعَ.
« بَدَعَ » به معناي بدعت. ابداء به معناي اين است كه سابقه ندارد.« بَرَأَ » هم همين طور است كه اسم فاعلش مي شود «باري».
مي گويند باري تعالي، در واقع بارئ تعالي است.«هُوَاللهُ الخَالِقُ البَارِئُ المُصَوِّرُ ».
تفضّل يعني اين كه بدون اين كه استحقاق داشته باشد و طلبكار باشند، خداوند لطف كرده،« مُتَطَوِّلٌ عَلي جَميعِ مَنْ أَنْشَأَهُ » خداوند طول كرده.
«طول» يعني نعمت دادن. «مُتَطَوِّلٌ» يعني خدا قبول كرده كه نعمت بدهد بر همه ی كساني كه آن ها را انشاء كرده.
«اِنشاء» هم به معناي بي سابقه خلق كردن است. چون يك خلق داريم و ديكته داريم  ويك انشاء داريم. ديكته يعني از روي جملات قبلي مي نويسيم.
ولي انشاء يعني خلق مي كنيم و ابتدا مي كنيم بدون سابقه.
اينجا  پيغمبرصَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم مي فرمايند كه: « خداوند تفضّل مي كند و مُتَفَضِّل است بر همه ی موجودات كه از هيچ آفريده و مُتَطَوِّل است.
نعمت دهنده است بر تمام موجوداتي كه آن ها را ايجاد كرده.»
كه اولين نعمت هم هست، نعمت هستي. بعد تطوّل و تفضّل كه مي كند و ادامه مي دهد، نعمت هايي است كه فرع بر هستي است.
يعني علم، قدرت، حيات، سمع، بصر، كمال....همه ی اين ها صفاتي هستند كه اين ها فروع كمال اصلي هستند كه كمال اصلي همان هستي است.

"والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته"